Doorgegeven boodschappen via Martha Schonewille

zondag 23 april 2017

Niemandsland



Mijn lieve medereizigers,

Bij mij komt het gevoel steeds meer binnen, dat heel veel mensen zich voelen, alsof ze aan het zweven zijn, nergens bij horen, niet meer de weg zien, tussen de servet en het tafellaken hangen, niet meer weten waar hun richting naar toe gaat, volledig zonder richtingsgevoel rondwaren en ga zo maar door.

Ik las een hele mooie weergave van dit gevoel en dat is ‘niemandsland’!

Zo ga ik het ook ‘noemen’ want zoals altijd hebben wij, als mensen, een grote behoefte een bepaald gevoel in woord(en) te vangen.

Als iets een naam heeft dan geeft het een soortement van stabiliteit, omdat wij zo graag stabiliteit willen voelen, een zeker weten, grond onder de voeten.

Maar stel nou eens, dat iets niet in woorden te vangen is, hoe gek maak jij dan je zelf, door het toch maar te vangen in woorden of het je te laten vertellen, door iemand, die denkt, je daar mee te helpen of een plezier te doen.

Als het jou een gevoel van stabiliteit geeft dan is dat voor jou oké, natuurlijk, maar je mag je afvragen welk soort stabiliteit?

Is het een stabiliteit die jou de zekerheid bied, dat het allemaal goed is, of is het de soort stabiliteit, die jou wil laten denken, dat het ‘ooit’ wel eens goed komt.

En waar zou je meer aan hebben, aan de zekerheid dat alles goed is zoals het is, of dat het ‘ooit’  wel eens zover zal komen?

Als je dan naar het niemandsland terug gaat met je aandacht, dan vind je dus, dat dit niemandsland jou niet geeft, wat jij vind, dat jij nodig hebt. Het voor ziet niet in de behoeften, waarvan jij vind, dat jij er recht op hebt.

En omdat jij dit vind (denkt), voed jij dit gevoel met je gedachten en gedachten zijn energie en je bent dus bezig voeding te geven aan het ‘niemandsland’, waar jij je helemaal niet thuis voelt!

En je gaat allerlei dingen verzinnen om toch maar te kunnen verklaren, waarom jij (nog) steeds in dit ‘niemandsland’ vertoeft.

En je blijft het voeden met je gedachten en rekt, als het ware, je verblijf in het ‘niemandsland’, terwijl je, tot in het diepst van je wezen, verlangd om verder te gaan.

En zo ‘overleef’ je verder, zonder verder te kunnen, want je kiest er, bewust of onbewust voor, om je verblijf in ‘niemandsland’ te verlengen.

Ik kan je zeggen, met zekerheid, dat ‘niemandsland’ en alle andere bovengenoemde benamingen, niet bestaat. Alleen in je gedachten over hoe jij vindt, dat het zou moeten gaan.

Het verbergt een diepe angst die je vast houd in dit niet bestaande land. Wij zitten met zijn allen in een overgangsfase van de illusie naar de Liefde die we zijn en die zich in het Licht van ons Hart bevind.

En daarin staan we, op onze eigen unieke manier, op onze eigen unieke plaats. En het accepteren van deze plaats waar wij ons bevinden is, waar het om gaat.

De Schepper kent geen fouten, en heeft ons geschapen naar Zijn Evenbeeld. Hij is Liefdesenergie, dus zijn wij dat ook, Liefde is het enige dat er bestaat.

Als jij je ogen sluit en met de aandacht gaat naar je Spirituele Hart, tussen je borsten en net eronder, dan kun je niet meer ‘denken’!

Vraag daar om Hulp, op je eigen unieke manier, aan de Familie uit het Licht, vertel wat je bezig houd, waar je tegenaan loopt.

En het allerbelangrijkste, vertel dat je helemaal bereid bent, alles te laten gaan, wat je tegen houd om uit je ‘niemandsland’ te verdwijnen en of ze je daar mee willen helpen.
Neem geen blad voor je mond, tegen de Schepper mag je alles zeggen, Hij kent je pad en begrijpt alles. Hij en al je broers en zussen in het Licht, zullen je helpen en bijstaan.

Maar geloof in de eerste plaats, dat jij Liefde BENT en niets anders.
Geloof en vertrouw op de stroom van het leven, en geef je ‘denken’ niet langer de kans, de baas te zijn in je leven.

Ga verder in het volle vertrouwen dat jij Liefde BENT!

In Onvoorwaardelijke Liefde,     Martha

4 opmerkingen: